De oversteek
Het was tegen valavond. De zon hing laag boven de velden en tussen de bomen werd het al donkerder. Ik was op weg naar huis en had geen haast. De dag liep op zijn einde. Er was alleen het zachte gezoem van de fiets en het geruis van mijn banden over het asfalt. Mijn gedachten zweefden tussen het akkefietje met een collega en de mentale screening van de koelkastvoorraad.
Bij het bos was het licht bijna verdwenen. Ik kende de weg goed. Een smalle asfaltweg, nauwelijks verkeer, aan weerszijde bomen en struiken. Overdag een gewone weg.

Die avond voelde het anders
Ik zag eerst niets. Toen hoorde ik iets. Een geritsel in de berm. Ik stopte met trappen om beter te kunnen luisteren. Het geluid hield op. Ik bleef luisteren. Nog wat geritsel verderop. Het zachte kraken van een verdroogde tak. Ik tuurde richting bosrand. Het leek alsof er iets bewoog. Verscherpte focus. Een zwarte massa doorbrak mijn focus. Een euforisch gevoel welde op in mijn borstkas. Een everzwijn! Neen, geen scholing gehad. Dus eerst links en dan rechts kijken was er niet bij.
Mijn reflexen zetten mijn voet op de grond. Een groter everzwijn volgde in het spoor van het eerste. En dan nog één, en nog één, gevolgd door kleine rakkers in pyjama. Oh God! Wat een ontmoeting! Een hele rotte dwarste de weg. Het allerlaatste pyjamaatje kwam ongelukkig onder de carrosserie van een aanrijdende auto. In een fractie van een seconde was ik mentaal voorbereid op het ergste. De auto stopte aan de kant van de weg. Een man stapte in paniek uit op zoek naar het gewonde pyjamaatje…

Nergens was nog een spoor te vinden van de rotte die zonet als een trein de weg was overgestoken. Zelfs geen spatje bloed. Nergens. ‘Hoe kan dat nu?’, stamelde de man. Peinzend kroop hij terug achter zijn stuur. Je mag die everzwijnen echt niet onderschatten, dacht ik bij mezelf. Wellicht is het laatste pyjamaatje er met de schrik vanaf gekomen.
En ik besefte dat ik die weg al die tijd vanuit het verkeerde perspectief had bekeken. Voor mij was het mijn route. Voor die rotte everzwijnen gewoon een onderdeel van hun leefgebied. Misschien staken ze hier iedere avond de weg over. En dat misschien al ettelijke jaren. Misschien was mijn route er zelfs later gekomen dan die van hen. Ik weet het niet.
Maar sinds die avond kijk ik anders naar zulke plekken. Ik let op platgetrapt gras. Op modder aan de rand van het asfalt. Op pootafdrukken. Op donkere paadjes die verdwijnen tussen de bomen. Op woelsporen in de wegberm, het werk van driftig stoere everneuzen.

