Exit ego
Het gebeurt me regelmatig. Ik loop op straat en ineens koerst er een hond recht op me af. Niet omdat ik hem roep. Niet omdat ik met worstjes sta te zwaaien. Soms negeert hij zijn baasje volkomen en komt met een bloedvaart mijn kant op. Even snuffelen. Even kijken. Soms begint er zelfs een staart te kwispelen. Op zo’n moment recht ik onwillekeurig mijn rug en denk ik: het is een gave.
En eerlijk is eerlijk, mijn ego vindt dat heerlijk. Meteen begint die interne monoloog: blijkbaar ben ik gezegend met een zeldzame, spirituele aura van pure rust en zachtheid. Honden voelen dat natuurlijk feilloos aan. Misschien ben ik een soort Disney-prins, maar dan in een large-versie.
Tekst: Cor Denneman Heilscher

Wij mensen zijn wat dat betreft onverbeterlijk. Zelfs als er iets volstrekt triviaals gebeurt, slagen we erin om de kosmos om ons heen te laten draaien. Een wildvreemde hond snuffelt aan mijn broekspijp en in mijn hoofd is het meteen een wetenschappelijk bewijsstuk van mijn unieke persoonlijkheid. Zie je wel! De natuur herkent mijn grootsheid!
We willen zo ontzettend graag een béétje speciaal zijn. Niet dat ik morgen op de rode loper hoef te staan, maar het idee dat een hond in mij een verlichte ziel ziet? Ja, dat streelt mijn ijdelheid wel. Een geheime kwaliteit die gewone stervelingen over het hoofd zien, maar die deze viervoeter er zo uitpikt. Helaas heeft die hond waarschijnlijk compleet lak aan mijn spirituele claims. Die is wellicht met heel andere dingen bezig.
De vrij (onromantische) realiteit
Voor een hond bestaat de wereld niet uit aura’s, maar uit een overvloed aan data waar wij geen snars van begrijpen. Terwijl ik daar sta te glunderen met mijn ‘bijzondere uitstraling’, is die hond gewoon hardcore aan het analyseren. Mijn lichaamshouding, mijn oogcontact, de snelheid waarmee ik me verplaats: het zijn voor hem gewoon handleidingen. Die hond leest mij alsof ik een geopende menukaart ben.
Waarom komt hij dan zo spontaan naar mij toe?
Waarschijnlijk beweeg ik op zo’n manier dat ik absoluut geen bedreiging voor hem vorm. Ik kijk hem niet aan – niet uit respect, maar omdat ik afgeleid was door mijn telefoon. Mijn andere hand hangt levenloos naast mijn lichaam. Die hond denkt echt niet: ‘Wauw, wat een buitengewoon wezen.’ Veel aannemelijker zou zijn: ‘Dit wezen beweegt zich op een rustige manier. Ruik ik daar nog een restje van de croissant die hij vanochtend heeft gegeten. Even checken.’ Dat is natuurlijk een stuk minder poëtisch en ego strelend dan mijn Disney-fantasie.
Een cv hoeft niet
Het kan hem werkelijk geen reet schelen welke diploma’s ik heb, hoe aardig mijn vrienden me vinden, of dat ik mijn belastingaangifte dit jaar op tijd heb ingediend. Mijn LinkedIn-profiel gunt hij geen blik. Hij vindt mijn schoeisel en mijn broekspijpen interessant. En misschien is dat precies waarom het zo goed voelt. Er zit 0 (nul) oordeel in. Geen prestatiedrang. De hond verwacht helemaal niets van mij. Hij wil gewoon even weten wat voor vlees hij in de kuip heeft en verwacht misschien ook dat ik hem aardig vind.
Een harde, maar eerlijke les
Honden komen niet naar me toe omdat ik een magische gave heb. Of nou ja, heel misschien een heel klein beetje… Niet op de manier die mijn ego had gehoopt, maar simpelweg omdat ik blijkbaar de lichaamstaal van een ongevaarlijke passant hanteer, rustig en veilig. Dan toch weer een complimentje voor mezelf…
Bovendien is zo’n hondenbezoekje een uitstekende reality check. Het trekt me heel even uit mijn eigen bubbel waarin ik het middelpunt van het universum ben. De hond komt me niet vertellen hoe geweldig ik ben; hij is gewoon nieuwsgierig naar de buitenwereld.
Dus in plaats van te pronken met het idee dat de hond iets speciaals in míj zag, moet ik mijn petje afnemen voor hem. Ik ben niet bijzonder. Maar het is wel verdomd bijzonder hoe goed die hond kan kijken!

