Van punk tot camouflage…
Daar zit je dan. Longen op het asfalt, melkzuur tot achter je oren en een smartphone die trilt met bemoedigende appjes waar je nu de kracht niet voor hebt. Je wilt net typen dat je de Kanarieberg hebt overleefd, wanneer je blik valt op een biologisch misverstand dat via jouw hand contact probeert te leggen. Duidelijk een geval van bermeffect!
Vergeet de gemiddelde rups die haar best doet om zich incognito naar haar volgende levensfase te bewegen. Dit wezen heeft de duiding rond camouflage compleet gemist. Maak kennis met de Meriansborstel (Calliteara pudibunda). Het ding ziet eruit alsof een overijverige carwashborstel zich vergrepen heeft aan een stel fluostiften, alles in miniatuurformaat natuurlijk.
Geelgroen neonhaar, vier massieve borstels op de rug en ter hoogte van het achterste een felrode pluim die verdacht lijkt op een vlaggetje dat zegt: ‘Hier ben ik, en ja, ik ben lichter ontvlambaar dan de gemiddelde sportdrank.’
Terwijl jij honderden euro’s veil hebt voor aerodynamische spitstechnologie, kruipt deze prima donna voorbij als een harig vraagteken. Geen windtunnel nodig. Wind heeft sowieso geen vat op dit bijzondere schepsel.

Haar biologische carrière is overigens één groot transformatie-theater in vier bedrijven:
1: Eitje (voorjaar): een onopvallende mot legt ergens stiekem een bende eitjes. Geen vuiltje aan de lucht.
2: Rups (juli–oktober): een pronkerige rups verlaat het ei en kruist mijn fietspad. Alles moet nu wijken voor een ongebreidelde bulkfase. Onze fluovriendin vreet zich klem aan eiken- en berkentoppen. Hoe meer zij vreet, hoe harder die neon-punklook explodeert. Ze is amper vier centimeter lang, maar gedraagt zich alsof ze de keizerin is van de Vlaamse Ardennen.
3: Pop (najaar): als de herfst valt krijgt de flashy verschijning last van een existentiële crisis. Ze kruipt onder de bladeren, spint een zijden cocon en gaat daar de hele winter liggen maffen.
4: Nachtvlinder alias mot (voorjaar): in het voorjaar kruipt het resultaat uit de cocon. En dat is de grootste verrassing van de evolutie: alle neon, alle borstels en die arrogante rode plug zijn foetsie. Wat blijft er over? Een gortdroge, grijsbruine nachtvlinder die overdag gelaten tegen een boomstam plakt zodat niemand hem ziet, volledig in lijn met de camo-logica.

Van een wandelende rave-party naar een saaie ambtenaar in grijs pak. De natuur heeft soms een bizar gevoel voor humor.
Mocht je tijdens het fietsen dus even stranden in de berm en deze harige punker tegenkomen: bewonder hem gerust, maak een foto en laat hem vooral met rust. Zijn borstels zijn er tenslotte niet om geaaid te worden. Daarna kan de smartphone weer op zak. De helling wacht.
De schilderes en haar kwasten
Mocht je je afvragen welke marketingafdeling de naam Meriansborstel heeft bedacht: die eer gaat naar de zeventiende-eeuwse Duits-Nederlandse entomologe en kunstenares Maria Sibylla Merian. In een tijd waarin de wetenschap nog geloofde dat insecten spontaan ontstonden uit rottende modder, kweekte zij eigenhandig rupsen op om hun transformatie minutieus te schilderen. De taalhumor zit hem in de biologie: vroege biologen vonden de stugge haarborstels op de rug van de rups verdacht veel lijken op de penselen waarmee Maria haar meesterwerken op papier zette. De rups loopt dus letterlijk rond met het gereedschap van haar eigen ontdekster.
Zelf zou Maria Sibylla Merian de meriansborstel, naar verluidt, niet geschilderd hebben.
