Hollandse hutspot met Berliner Buletten
Ben Bracken Single Malt Whisky, Grand Dessert en Corona-sigaar…

Na een dag noeste arbeid snakt Cor weer naar onvervalste Hollandse hutspot – of zoals ze dat hier in België noemen wortelstoemp. Zoals zo vaak vergezeld van onovertroffen Berliner Buletten, gemaakt naar het recept van opa Erich Heilscher, voormalig chef-kok in de politiekeuken van Berlijn.
De basis? Vers gedraaid kalfsgehakt van de ambachtelijke dorpsslager. Door Cor gekneed met fijngesneden ui en knoflook, een scheutje koffiemelk en een rauw eitje (met dank aan diezelfde slagerij Boucherie Evrard in Bièvre).
Voor de smaakexplosie voegt Cor Ketjap Benteng Manis toe als knipoog naar de onvolprezen Indonesische keuken. Verse koriander van de bos, versgemalen nootmuskaat, zwarte peper en zeezout beloven hogere sferen.
Bij deze hemelse maaltijd hoort een goddelijke single malt: de Ben Bracken (voor een spotprijs gescoord bij de Lidl in Givet, la douce France). Een paar druppels Ardens bronwater breken het oppervlak in het glas. Dekseltje erop, even walsen en de aroma’s komen los. Pure Nosing & Tasting.
De tonen van de whisky vormen trouwens meteen de inspiratie voor het aansluitende Grand Dessert: Madagaskar-vanillepoeder en dito ijs, slagroom, kaneel, karamel, versgemalen mokka-koffie, bloemenhoning, in whisky gewelde rozijnen en brésiliennenootjes.
De rijkelijk late lunch eindigt in de lekker luie Grandfather’s Chair. In de hand een versgezette Italiaanse espresso en een bescheiden digestief van diezelfde Ben Bracken. Er wordt gekozen voor een kloeke Arduinna-corona, afkomstig van de naburige Semois-tabaksplantage in Corbion, op een kruisvaardersboogscheut van Bouillon.
Genietend van elke trage trek en teug kijkt Cor terug op een zeer genoeglijk middagmaal en kijkt al vooruit naar zijn rituele middagtuk – of zoals men in Vlaanderen hier en daar spreekt van een ‘dikke dodo’. Het resultaat is in beide gevallen een herboren mens.


À propos: er is nog een flinke kliek stoemp over voor een latere dag deze week. Maar de resterende Berliner Buletten zullen het einde van de week niet halen. Cor’s culinaire weerbaarheid is in deze onbeduidend. Die gaan morgen in fijne plakjes op het speltbrood van vertrouwde ambachtelijke bakkerij van Didier Martin in Bièvre. Dan wel eerst nog even de vertrouwde Cango bakfiets op om dagvers brood in te slaan.
Het vooruitzicht doet zwijmelen. Gelukkig lonkt de ‘dikke dodo’ om de hoek…
