Lekke band leidt tot regeneratief weerzien met kunstenaar Massimo Mohy

Vertraging als startpunt

Het overkomt iedere reiziger wel eens: een abrupt einde van de rit door een mechanisch defect. Gestrand met een lekke band in Bièvre zat er voor Cor niets anders op dan zijn reis te voet voort te zetten. In plaats van frustratie bracht deze gedwongen vertraging juist bewustzijn.
Lopend ervaar je de omgeving intenser; je vertraagt en neemt waar. Cor gebruikte zijn voettocht terug naar Graide voor een spontane tussenstop bij het atelier van zijn sinds 2016 vertrouwde bekende Massimo Mohy. Eenmaal daar werd hij direct verrast door een compleet vernieuwde etalage. Het bleek de perfecte vonk voor een warm en hartelijk weerzien.

Een geworteld curriculum vitae: het fundament van de vader

De basis van Massimo’s vakmanschap ligt niet in een traditionele kunstacademie, maar in zijn eigen familiegeschiedenis. Massimo – geboren op 1 december 1991 – is de zoon van een ijzerhandelaar en oud-ijzeropkoper. Zijn vader speelde een cruciale, sturende rol in zijn vorming als kunstenaar. Van kindsbeen af aan groeide hij in het familiebedrijf letterlijk op tussen bergen schroot, verweerde machines en overtollige metalen. Precies daar, in de dynamiek van sorteren, ontmantelen en hergebruiken, leerde hij als kind al de inherente waarde inzien van wat anderen achteloos weggooien.


Dit opgroeien legde de fundering voor zijn latere pioniersrol binnen de Récup’Art en zijn diepe, ecologische materiaalkringloop. Gestart in het bosrijke Graide – waar zijn vader en hijzelf de eveneens woonachtige Cor 10 jaar geleden persoonlijk leerden kennen – opereert de jonge kunstenaar vandaag vanuit zijn atelier in de hoofdstraat van Bièvre.

Het fascinerende is dat Massimo, gedreven vanuit die vroege levensvisie van zijn vader, al met deze circulaire werkwijze begon lang voordat het begrip ‘circulaire economie’ onze taal verrijkte. Hij keek al systeemgericht naar grondstoffen toen de rest van de wereld nog lineair dacht. Zijn signatuur blijft onmiskenbaar: het op meesterlijke wijze smeden, lassen en assembleren van overtollige, inmiddels roestige metalen tot monumentale wildsculpturen die pure natuurkracht weerspiegelen.

Monumentale bakens van ijzer, historie en gemeenschap

Massimo’s monumentale stempel op de regio is inmiddels legendarisch. Negen jaar geleden publiceerde Cor in JAGEN al een uitgebreid portret over hem, getiteld ‘Van standwild tot standbeeld – Het Ardeense edelhert in de voortuin van de bever…’. Beschreven en gefotografeerd werd een voorheen naamloze, drukbezochte rotonde aan de Rue de Bouillon – in de Franse taal ‘carrefour’ genoemd, net als de toonaangevende supermarkt honderd meter verderop – door Massimo’s visie werd getransformeerd tot een blikvanger. Daar verrijst de imposante 4 meter hoge Cerf Géant (reuzenhert) een roestsculptuur die de gratie van het edelhert vangt.

De regio rond Bièvre ligt op een historische as; ooit de lanceerbasis van vele kruistochten met als voorman Hertog Godfried van Bouillon. Als hommage aan de bloeiende gemeenschap creëerde Massimo eveneens de toonaangevende 2,5 meter hoge CASTOR (bever) De oud-Franse naam Bièvre is trouwens direct afgeleid van de Keltische naam Beveris. De reusachtige bever op de rotonde in het centrum staat immers prominent in het gemeentewapen én vormt de etymologische herkomst van het dorp. Ook met zijn Libellule (libel) en andere Castor aan de meanderende rivier La Semois gooide hij hoge ogen tijdens de ‘Promenade des Légendes’ in Laforêt. Evenals in het Arboretum in Bertrix en op  ‘Domaine des Grottes de Han’ met een mensachtig wandelend edelhert, borstelig everzwijn en inspirerende insecten.

De nieuwste evolutie: de ecocyclus in drijfhout

Enfin, tijdens het hernieuwde contact met Massimo werd duidelijk dat deze virtuoos een prachtige, nieuwe evolutie doormaakt. Waar vroeger puur zwaar restmetaal de boventoon voerde – zoals de parende everzwijnen die nog altijd in zijn atelier getuigen van natuurlijke oerkracht – zoekt hij nu de ultieme symbiose tussen het florale en het mechanische.

In de etalage aan de Rue de Bouillon 18 schitteren nu verfijnde wildsculpturen van een vos en een wild zwijn. De basis hiervoor weerspiegelt exact de ecocyclus en de kernwaarde van regeneratie waar Cycle4.live voor staat. In plaats van enkel het metaal uit de erfenis van zijn vader, combineert Massimo nu grillig Ardeens drijfhout en botten met industriële metaalelementen, zoals felrode industriële afsluitkleppen.

Dit is rentmeesterschap in kunstvorm: materialen die door de elementen of de industrie zijn achtergelaten, worden opgewaardeerd naar een nieuw, bezield leven. Het is het tastbaar doorgeven van reststromen aan een volgende cyclus.

Samenhang in het jachtpaviljoen: 1 + 1 = meer dan 2

De hernieuwde kennismaking zette direct een beweging in gang. Na het uitwisselen van de verhalen stapten de compaenen samen in de bont beschilderde bestelbus voor een rit naar Cors eigen, vertrouwde jachtpaviljoen op Domaine Les Sous-Bois in Graide-Gare.

Daar, omringd door Cors jachttrofeeën en vossenbalgen, smolt alles op natuurlijke wijze samen. Massimo had een van zijn nieuwste vos-sculpturen meegebracht. Toen deze vos een ereplaats kreeg in het ‘Salon de Chasse’ ontstond er opnieuw een prachtige synergie. Hier kwamen de talenten samen: de blik van de jager die de wildrijke wouden doorleeft, en de hand van de kunstenaar die diezelfde natuur bewaart en herschept. Het toonde een diepe verbondenheid en bewees: één plus één is hier wezenlijk meer dan twee.

Wat we mogen meenemen

Deze markante ontmoeting laat zien dat een tegenslag onderweg de poort kan openen naar verwondering. Het nodigt uit om met een systeemblik naar onze leefomgeving te kijken. De erfenis van de ijzerhandelaar herinnert ons eraan dat er geen ‘afval’ bestaat, slechts materialen die wachten op een hernieuwde bestemming.
Want als we durven te vertragen, te repareren en te regenereren, transformeren we niet alleen materialen tot kunst, maar versterken we ook het vertrouwen en de veerkracht in onszelf en in de wereld om ons heen.

Scroll naar boven